Waar blijven de laatste groeten?

Ongeduldig ben ik.

Wanneer komen ze nou eens aan? En zijn ze dan heel?

De spelregels blijven steeds hetzelfde:

blanco kaarten, lijm, een pen en een schaar mag ik van thuis meenemen. 

Dat is mijn basisuitrusting voor de dagelijkse verrassing die ik naar huis stuur.

De rest voor de vakantiekaart vind ik bij elkaar in vuilnisbakken en bij plakplaatsen. Op lantaarnpalen, fladderend op straat. Of in een eeuwenoude burcht. Overal kan het zich bevinden.

We (ja, 'we', met mij op vakantie is niet vrijblijvend) lopen vorsend op straat. Een half oog altijd gericht op mogelijk materiaal. 

En alles kan in aanmerking komen: verlopen affiches, folders, een uitgelopen oproep, verkleurde verpakkingen, een verloren pasfoto, een speelkaart.

Daarna wordt er driftig geknipt, gevouwen, geschoven en geplakt.

Of de kaarten aankomen blijft iedere keer spannend. Tot nu toe wel.
Op de laatste na...

Wachten op de laatste groeten.

Lijm, een pen en een schaar had ik van thuis meegenomen.

De rest vond ik op straat. 

Ik struinde vuilnisbakken af, stoepranden en plakplaatsen.

Stukken van dikke plakkaten affiches, folders, verpakkingen en groezelige stukjes stof werden dagelijkse verrassingen die ik naar mezelf opstuurde als vakantiesouvenir. Net als 2 jaar geleden.

Iedere dag weer totaal anders.

tot nu toe

Of ze aankomen blijft spannend.
De kaarten uit Kassel zijn ongeschonden binnen, ondanks foute frankering.
De laatste zes kaarten uit Spanje laten op zich wachten...

Daily mail from Spain

19-7-2010, Alicante


27-7-2010, Madrid


28-7-2010, Madrid


29-7-2010, Madrid


30-7-2010, Madrid

Blank postcards, glue and a pen. That's all I took with me on my holidays to Spain to make a daily surprise, sent to my home address.