dinsdag 22 juli 2014

Waar blijven de laatste groeten?

Ongeduldig ben ik.
Wanneer komen ze nou eens aan? En zijn ze dan heel?

De spelregels blijven steeds hetzelfde:
blanco kaarten, lijm, een pen en een schaar mag ik van thuis meenemen. 
Dat is mijn basisuitrusting voor de dagelijkse verrassing die ik naar huis stuur.

De rest voor de vakantiekaart vind ik bij elkaar in vuilnisbakken en bij plakplaatsen. Op lantaarnpalen, fladderend op straat. Of in een eeuwenoude burcht. Overal kan het zich bevinden.



We (ja, 'we', met mij op vakantie is niet vrijblijvend) lopen vorsend op straat. Een half oog altijd gericht op mogelijk materiaal. 
En alles kan in aanmerking komen: verlopen affiches, folders, een uitgelopen oproep, verkleurde verpakkingen, een verloren pasfoto, een speelkaart.

Daarna wordt er driftig geknipt, gevouwen, geschoven en geplakt.

Of de kaarten aankomen blijft iedere keer spannend. Tot nu toe wel.
Op de laatste na...